Απηυδήσαμε και δεν ακούει κανείς…

Πώς αισθάνεστε; Είστε καλά, ας πούμε; Δεν αισθάνεστε κάπως άβολα; Δεν έχετε μια αίσθηση “παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του”; Δεν νιώθετε σαν να κατοικείτε στου βαρελιού τον πάτο; Όπου ο κάθε Ευρωπαίος περνάει, σε φτύνει και φεύγει; Δεν αισθάνεστε σαν να συμμετέχετε σε εκείνο το παιχνίδι με τα βελάκια; Στη θέση του στόχου, βεβαίως! Όπου Ευρωπαίοι αλλά και οι της κυβέρνησης τα πετάνε μετά μανίας όχι για να πιάσουν κέντρο, αλλά για να μη μείνει τίποτα… ατρύπητο επί του στόχου;

Δεν αισθάνεστε ας πούμε σαν τον Φωτόπουλο στην “κάλπικη λύρα”; Ο οποίος είχε πιάσει ένα “πέρασμα” με μαύρο γυαλί και φώναζε με εκείνη την ξεχωριστή φωνή του “Αοόματος!”. Ε, και αν και τύχαινε και τον λυπόταν κανείς, του πέταγε και από τίποτα. Την “κάλπικη λύρα”, ας πούμε, γιατί τον είχαν για τυφλό και θέλανε να τον ξεφορτωθούν.

Δεν αισθάνεστε ολίγον σαν βόδια από εκείνα που τα έδεναν παλιά στα κάρα και άντε λίγο-λίγο και άιντε κουράγιο, ας πάμε κι ας αργήσουμε, που λέει ο λόγος ή που τα έδεναν εκεί σε έναν ιδιότυπο μύλο νερού και γυρίζανε γύρω-γύρω και γύρω-γύρω και άιντε πάλι μέχρι τελικής πτώσεως.

Δεν αισθάνεστε, ας πούμε, σαν λεμόνια που τα στύβουν, τα στύβουν, τα στύβουν μέχρι να στραγγίξουν τόσο που τελικά τρώνε και τη σάρκα τους  την ώρα που τα καταπίνουν;

Δεν αισθάνεστε σαν να σας έχουν βάλει καλά και ντε στο κρεβάτι του Προκρούστη και να τεντώνει αυτό το ρημαδοκρέβατο μέχρι που να αισθάνεται κανείς ότι θα αποκολληθεί το πάνω του από το κάτω του, με έναν διόλου “κομψό” τρόπο.

Αν δεν αισθάνεστε τίποτα από τα παραπάνω -και όλα μαζί ακόμη καλύτερα- δυο τινά μπορούν να συμβαίνουν, ή που δεν είστε καλά στην υγεία σας, οπότε να πάτε να κοιταχτείτε, ή που δεν μένετε σ’ αυτή τη χώρα, οπότε τυχεροί είστε.


Αλλιώς… ξέρετε, τι έχουμε να κάνουμε. Κάθε μήνα που θα παίρνουμε τον όποιο κουτσουρεμένο μισθό, θα πηγαίνουμε και θα κάνουμε ουρά έξω από το Μαξίμου και θα ζητάμε προσωπικά τον Πρωθυπουργό να του καταθέτουμε το μισθό μας. Διότι συγκινείται ειλικρινά όταν άνθρωποι του μόχθου τον πιάνουν στο δρόμο και του λένε: “για την πατρίδα και την κυβέρνηση το μισθό μου θα θυσιάσω”. Ε, φανταστείτε άμα προσερχόμαστε μαζικά στο Μαξίμου και του τον καταθέτουμε, να δείτε τι συγκίνηση έχει να πέσει.

Τα μέτρα που ανακοινώνει κατά καιρούς η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποτελούν κανονικό χαράτσι για τον απλό Έλληνα, τον άνθρωπο του μόχθου, αυτόν που έχει μάθει στη ζωή του να δουλεύει και να ζει από το αποτέλεσμα της δουλειάς του.

Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όπως κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι  απλά ο Έλληνας χαρατσώνεται. Ο Έλληνας και αντιδρά, και θυμώνει, και οργίζεται. Και καλά κάνει. Γιατί αυτός είναι ο τελευταίος που φταίει για την κατάντια της πατρίδας του. Και όταν θα έρθει η λυπητερή, και δει τι πραγματικά επιφέρουν τα διάφορα μέτρα στην τσέπη του, θα θυμώσει περισσότερο. Και θα εξοργιστεί.
Για αυτό η κυβέρνηση οφείλει να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν πάει τσάμπα ο κόπος του…. Ότι δεν θα πληρώσει για άλλη μια φορά το “κορόιδο” για να κάνουν πάρτι τα κάθε λογής παράσιτα που απομυζούν τον ιδρώτα του. 

Ποίοι από την σημερινή κυβέρνηση έχουν την πολιτική γενναιότητα, την ηθική ακεραιότητα και την έντιμη συμπεριφορά ώστε να βροντοφωνήσουν: τέρμα ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός, τέρμα ο πολιτικός ακροβατισμός, τέρμα η πολιτική συναλλαγή, τέρμα η διαφθορά της πολιτικής εξουσίας, τέρμα οι Άριστοι, τέρμα η οικογενειοκρατία, τέρμα τα βοθροκάναλα και οι δημοσιογραφολοποδύτες.  

Απηυδήσαμε και δεν ακούει κανείς…

 

του Σταμάτη Παπαδάτου

 

Ακολουθήστε μας στα social media , facebook  , youtube ,twitter   , instagram

Φωτογράφηση και Βιντεοσκόπηση γάμων – βαπτίσεων πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων


Δημιουργία και ψηφιακών άλμπουμ

Alexandros Bougadis Photographer

You may also like

Κοινοποίηση: